غم میون دو تا چشمون قشنگت لونه کرده

شب تو موهای سیاهت خونه کرده

دوتا چشمون سیاهت مثل شبهای منه

سیاهی های دو چشمت مثل غم های منه

وقتی بغض از مژه هام پایین میاد بارون میشه

سیل غمها آبادیمو ویرونه کرده

وقتی با من میمونی تنهاییمو باد می بره

دوتا چشمام بارون شبونه کرده

بهار از دستهای من پر زدو رفت

گل یخ توی دلم جوونه کرده

تو اتاقم دارم از تنهایی آتیش میگیرم

دل شکوفه تو این زمونه کرده

چی بخونم جوونیم رفته صدام رفته دیگه

گل یخ توی دلم جوونه کرده

شب تاره، بی قراره، تیمی که چاره نداره، همگی باید بدونن، پرسپولیس رقیب نداره

شب تاره، بیقراااااااااااره ،کیسه پاره!،  دل من طاقت نداااااااااااااره ،همگی باید بدونن ن ن  پرسپولیس شوخی نداره

خدایا مهدوی کیا را جوان کن

خبرگزاری پرسپولیس : در فوتبال دنیا، در فوتبالی که اصول و دانش بر آن حاکم است، همه به آینده فکر می کنند.

آینده متعلق به نسل های جدید فوتبال است و آن ها هرگز در گذشته غرق نمی شوند. زندگی و فوتبال جریانی است متعلق به آینده. بنابراین فوتبال با کریس رونالدو و لیونل مسی تمام نمی شود. در اروپا مردم به دنبال نسل نوظهور هستند.

آن ها با رونالدو و مسی زندگی می کنند اما این 2 را پایان فوتبال نمی دانند. در فوتبال اروپا قطعا نسل تازه ای از بازیکنان درجه یک در راه است. درست بر عکس فوتبال ایران که ما همیشه حسرت گذشته را می خوریم، هیچ کس و هیچ کجا مثل ما نیست.

حسرت کارتون های آن دوره را می خوریم، حتی بعد از پیشرفت خیره کننده انیمیشن هیچ چیز جای هاچ زنبور عسل را نمی گیرد! تازه کجایش را دیده اید؟ ما در عصر پیشرفت فضانوردی و مریخ پیمایی ناسا هنوز با دیدن «مدرسه ام دیر شد» اکبر عبدی یا محله برو بیای رضا ژیان گل از گلمان می شکفد!

این زندگی سراسر یاس و افسرده کننده هی ما را به گذشته پیوند می زند، هی ما را می برد به خاطرات قدیمی. اسپیلت های سرمازا و گرمازا هوای مطبوع خانه ها و محیط کار ما را ساخته اند ، آن وقت حاضریم کنار بخاری علاء الدین که از بوی نفتش نمی شد 10 دقیقه چرت زد، بخوابیم!

این حکایت مهدی مهدوی کیا در فوتبال ما هم هست. مثل داستان ناتمام علی دایی در بازی پرسپولیس و راه آهن که مهدوی کیا آن سانترهای خیره کننده را انجام داد و باعث برتری پرسپولیس شد. یکشنبه شب همه ما با خودمان گفتیم ای کاش مهدوی کیا چند سال جوان تر بود.

کاش اصلا زمان به عقب برمی گشت و نسل قبلی فوتبال ایران وارد زمین می شد. هیچ اثری از آینده نیست، هیچ حرفی هم از نسل های بعدی فوتبال نیست! چون هرقدر منتظر ماندیم یک نسل جدید و نوظهور از فوتبال ایران ببینیم، خوردیم به بتن، خوردیم به تیر دروازه !

از سر ناامیدی برای سانترهای تماشایی مهدوی کیا هورا می کشیم اما نمی گوییم پسر نازنین فوتبال ایران این روزها دارد اضافه بر سازمان برای ما عرق می ریزد. اگر فوتبال درست و حسابی داشتیم، الان باید مهدوی کیا جایش را به نسل بعد می داد، نسلی که این فوتبال را به گند کشیده!

بله، ما نسل حسرت خواه ایران هنوز هم بازی مسخره هواپیمای آتاری را به آی پد و بازی های فوق پیشرفته کامپیوتری ترجیح می دهیم، با این حساب اصلا دور از انتظار نیست که هنوز حسرت فوتبال دهه 60 را بخوریم.

بازیکنان امروز فوتبال چون هنری ندارند و هر روز ما را بیشتر ناامید می کنند، به ناچار وسعت نگاه حسرت بارمان را هم بیشتر می کنند. ما این روزها هنوز حسرت کوچه بن بست و خانه های فواره دارش را می خوریم، همه این ها را به پنت هاوس ترجیح می دهیم و هنوز برای مهدی مهدوی کیا هورا می کشیم.

هیچ چیز عوض نمی شود ! شما دیدتان را عوض کنید رمز کار این است . کالوس کاستاندا

امید دارویی است که شفا نمی دهد ، اما درد را قابل تحمل می کند . مارسل آشار

امید جزیی از خوشبختی است. ژوبر

دیروز تاریخ است . فردا راز است . امروز یک هدیه است . دالایی لاما

                                              خوشگلا خوشگل ترا یک کمی مهربون بودن

                    دخترا گیسو بلند ابروکمون غنچه دهان

                                                  توخونه از چشم نامحرم همه پنهون بودن

                   میشه ما عاشق بشیم مثل قدیما دوباره

                                                 میشه امــا دل ما اینقــــده همـــت نـــداره

                  اون دوچشمون تو هرشب پر خوابه پرخواب

                                                 قصه های غصــــه مــن یـــه کتابـه یه کتاب

                 طفلکی این دل که تو مکتب خونه مهرو وفا

                                             درس و مشقش رو همیشه فوت آبه فوت آب

                  میشه ما عاشق بشیم مثل قدیما دوباره

                                                 میشه امــا دل ما اینقــــده همـــت نـــداره

                 گوشـه ابروهاتو آفتـاب و مهتــاب ندیـــــده

                                                 ماه از اون بالا تورو دیــده خجالــت کشیده

                 میــــون یکصد هزار دختر خوش قــد و بالا 

                                                 دل مــن دروغ نگــم فقـط تو رو پسندیـــده

                  میشه ما عاشق بشیم مثل قدیما دوباره

                                                 میشه امــا دل ما اینقــــده همـــت نـــداره

                 کم کمک باز داره چشمات منو جادو میکنه

                                                 مثل آهو منو سرگشته هر ســو می کنــه

                قدمت روی چشام اگه بیای سروقت من

                                              چشم دل کور بشه زودخونه شوجارو می کنه

                  میشه ما عاشق بشیم مثل قدیما دوباره

                                                 میشه امــا دل ما اینقــــده همـــت نـــداره

شهید مصطفی چمران *

با اجازه و تشکر از وبلاگ در بیابان مطالب

دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه
دوباره این دل دیوونه واست دلتنگه
وقت از تو خوندنه ستاره ء ترانه هام
اسم تو برای من قشنگترین آهنگه
بی تو یک پرنده اسیر بی پروازم
با تو اما میرسم به قله آوازم
اگه تا آخر این ترانه با من باشی
واسه تو سقفی از آهنگ و صدا میسازم
با یک چشمک دوباره منو زنده کن ستاره
نذار از نفس بیفتم تویی تنها راه چاره
آی ستاره آی ستاره بی تو شب نوری نداره
این ترانه تا همیشه تو رو یاد من میاره
تویی که عشقمو از نگاه من میخونی
تویی که تو تپش ترانه هام مهمونی
تویی که هم نفس همیشه آوازی
تویی که آخر قصه ء منو میدونی
اگه کوچه صدام یک کوچه باریکه
اگه خونم بی چراغه چشم تو تاریکه
میدونم آخر قصه میرسی به داد من لحظه یکی شدن تو آینه ها نزدیکه